Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2009

Ορισμός και συσσώρευση του ελλείμματος

Το έλλειμμα χωρίζεται σε δύο συνιστώσες.
Η πρώτη είναι αυτή της νόησης ή αλλιώς έλλειμμα μυαλού (που αφορά την πολιτική που θα εφαρμοστεί).
Η δεύτερη είναι η διαδεδομένη έννοια του ελλείμματος, το ταμειακό.
Το δεύτερο δεν δύναται να υπάρξει χωρίς την απρόσκοπτη λειτουργία του πρώτου.

Το ταμειακό έλλειμμα δημιουργείται όταν, λαικιστί, τα έξοδα του κράτους είναι περισσότερα από τα έσοδα.
Σε αυτή τη περίπτωση το κράτος δανείζεται (έκδοση ομολόγων κλπ κλπ). Αυτή τη στιγμή, κάθε παιδί που γεννιέται είναι χρεωμένο λόγω χρόνιων "περιορισμένης ευθύνης" οικονομικών και κοινωνικών πολιτικών.

Κάθε κυβέρνηση πρέπει να πάρει ίσως την πιο σημαντική οικονομική απόφαση στην αρχή της θητείας της.
Το αν θα εφαρμόσει περιοριστική δημοσιονομική πολιτική έχοντας ως στόχο την μείωση ή ακόμα και εξισορρόπηση του ελλείμματος, ή αν θα εφαρμόσει τακτική επεκτατικής δημοσιονομικής πολιτικής, έχοντας ως στόχο την κοινωνική ευημερία.

Η πρώτη πολιτική έχει ως απόρροια τον ελλειμματικό περιορισμό με κόστος την χαλαρή κοινωνική πολιτική.
Με άλλα λόγια, το κράτος στη προσπάθειά του να μειώσει το έλλειμμα, δεν δίνει πόρους για την κοινωνία. Η δεύτερη πολιτική έχει ως αποτέλεσμα την έντονη κοινωνική πολιτική (ή αλλιώς το ότι δίνει λεφτά στο λαό) αλλά έχει ως κόστος την υπέρμετρη διόγκωση του ελλείμματος και την μεταφορά της εξισορρόπησης του στις μελλοντικές γενεές. Δηλαδή, "τρώνε οι γονείς και τα χρεώνονται τα παιδία τους"...

Και οι δύο πολιτικές βασίζονται σε αυτό που οι οικονομολόγοι ονομάζουν "ρικαρδιανή ισοδυναμία" (
D. Ricardo), δηλαδή, το ότι δεν έχει σημασία πότε θα χρεωθεί το κράτος αφού είτε αυτή είτε η επόμενη γενιά θα κληθεί να τα πληρώσει.

Το θέμα είναι καθαρά πολιτικό.
Περαιτέρω, η οικονομική πολιτική είναι η άσκηση γενικότερης πολιτικής. Δεν μπορεί να διαχωρίζονται...Η απόφαση λοιπόν μετατρέπεται ως εξής: πληρώνω εγώ τώρα, ή το αφήνω για τους επόμενους?

Το οξύμωρο στην Ελλάδα έχει να κάνει με το ότι οι εκάστοτε πολιτικές (για το συγκεκριμένο ζήτημα) που εφαρμόστηκαν από τις κυβερνήσεις, δεν έθεταν στόχους.
Επί παραδείγματι, τη δεκαετία του 80 εφαρμόστηκε μεγάλη δημοσιονομική επέκταση, δίνοντας επιπλέον παροχές στον κόσμο με απόρροια όμως την διόγκωση του ελλείμματος (και την μεταφορά της αποπληρωμής). Στα επόμενα χρόνια, εφαρμόστηκαν περιοριστικές δημοσιονομικές πολιτικές (λιτότητα), χωρίς όμως να μειώνεται το έλλειμμα. Η μη μείωση του ελλείμματος οφείλεται κυρίως στη κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος, στις περίεργες (να το πούμε ευγενικά) επενδύσεις των δημόσιων φορέων, στο υπέρμετρο μέγεθος του δημοσίου κλπ κλπ...

Τι πολιτική θέλουμε λοιπόν για την Ελλάδα εξαρτάται από το τι ακριβώς υποστηρίζουμε.
Δεν είναι λίγα τα φαινόμενα "ωχαδερφισμού" που παρατηρούνται κατά καιρούς...

Τη στιγμή που σταματήσαμε να ενδιαφερόμαστε για το περιβάλλον μας και ενδιαφερόμαστε μόνο για την τσέπη μας, διαλέξαμε και την πολιτική...Το έλλειμμα υπάρχει και πρέπει ως πρόβλημα να λυθεί...Λύση δεν είναι η διαιώνισή του προβλήματος για τους επόμενους.
Με αυτό το τρόπο ούτε η Ελλάδα θα ορθοποδήσει ποτέ αλλά ούτε εμείς θα αλλάξουμε νοοτροπία και το πιο σημαντικό είναι ότι υποθηκεύουμε το μέλλον των παιδιών μας...

Όλα καταλήγουν λοιπόν στο περιβόητο "πολιτικό κόστος" της όποιας κυβέρνησης.
Προσωπικά, προτιμώ μια κυβέρνηση που "πέφτει" έχοντας κάνει δουλειά παρά μια κυβέρνηση που με "βολεύει" δέσμια του πολιτικού κόστους των αποφάσεών της.

Η κυβέρνηση η οποία θα λύσει το πρόβλημα μάλλον θα είναι κυβέρνηση τετραετίας (αν όχι λιγότερο)...
Καμμία μαθηματικοποίηση δεν θα παράγει λύση. Το πρόβλημα είναι καθαρά κοινωνικό δείχνοντας ότι η οικονομική είναι μια επιστήμη κοινωνική.

Δεν υπάρχουν σχόλια: