Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2009

Ορισμός και συσσώρευση του ελλείμματος

Το έλλειμμα χωρίζεται σε δύο συνιστώσες.
Η πρώτη είναι αυτή της νόησης ή αλλιώς έλλειμμα μυαλού (που αφορά την πολιτική που θα εφαρμοστεί).
Η δεύτερη είναι η διαδεδομένη έννοια του ελλείμματος, το ταμειακό.
Το δεύτερο δεν δύναται να υπάρξει χωρίς την απρόσκοπτη λειτουργία του πρώτου.

Το ταμειακό έλλειμμα δημιουργείται όταν, λαικιστί, τα έξοδα του κράτους είναι περισσότερα από τα έσοδα.
Σε αυτή τη περίπτωση το κράτος δανείζεται (έκδοση ομολόγων κλπ κλπ). Αυτή τη στιγμή, κάθε παιδί που γεννιέται είναι χρεωμένο λόγω χρόνιων "περιορισμένης ευθύνης" οικονομικών και κοινωνικών πολιτικών.

Κάθε κυβέρνηση πρέπει να πάρει ίσως την πιο σημαντική οικονομική απόφαση στην αρχή της θητείας της.
Το αν θα εφαρμόσει περιοριστική δημοσιονομική πολιτική έχοντας ως στόχο την μείωση ή ακόμα και εξισορρόπηση του ελλείμματος, ή αν θα εφαρμόσει τακτική επεκτατικής δημοσιονομικής πολιτικής, έχοντας ως στόχο την κοινωνική ευημερία.

Η πρώτη πολιτική έχει ως απόρροια τον ελλειμματικό περιορισμό με κόστος την χαλαρή κοινωνική πολιτική.
Με άλλα λόγια, το κράτος στη προσπάθειά του να μειώσει το έλλειμμα, δεν δίνει πόρους για την κοινωνία. Η δεύτερη πολιτική έχει ως αποτέλεσμα την έντονη κοινωνική πολιτική (ή αλλιώς το ότι δίνει λεφτά στο λαό) αλλά έχει ως κόστος την υπέρμετρη διόγκωση του ελλείμματος και την μεταφορά της εξισορρόπησης του στις μελλοντικές γενεές. Δηλαδή, "τρώνε οι γονείς και τα χρεώνονται τα παιδία τους"...

Και οι δύο πολιτικές βασίζονται σε αυτό που οι οικονομολόγοι ονομάζουν "ρικαρδιανή ισοδυναμία" (
D. Ricardo), δηλαδή, το ότι δεν έχει σημασία πότε θα χρεωθεί το κράτος αφού είτε αυτή είτε η επόμενη γενιά θα κληθεί να τα πληρώσει.

Το θέμα είναι καθαρά πολιτικό.
Περαιτέρω, η οικονομική πολιτική είναι η άσκηση γενικότερης πολιτικής. Δεν μπορεί να διαχωρίζονται...Η απόφαση λοιπόν μετατρέπεται ως εξής: πληρώνω εγώ τώρα, ή το αφήνω για τους επόμενους?

Το οξύμωρο στην Ελλάδα έχει να κάνει με το ότι οι εκάστοτε πολιτικές (για το συγκεκριμένο ζήτημα) που εφαρμόστηκαν από τις κυβερνήσεις, δεν έθεταν στόχους.
Επί παραδείγματι, τη δεκαετία του 80 εφαρμόστηκε μεγάλη δημοσιονομική επέκταση, δίνοντας επιπλέον παροχές στον κόσμο με απόρροια όμως την διόγκωση του ελλείμματος (και την μεταφορά της αποπληρωμής). Στα επόμενα χρόνια, εφαρμόστηκαν περιοριστικές δημοσιονομικές πολιτικές (λιτότητα), χωρίς όμως να μειώνεται το έλλειμμα. Η μη μείωση του ελλείμματος οφείλεται κυρίως στη κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος, στις περίεργες (να το πούμε ευγενικά) επενδύσεις των δημόσιων φορέων, στο υπέρμετρο μέγεθος του δημοσίου κλπ κλπ...

Τι πολιτική θέλουμε λοιπόν για την Ελλάδα εξαρτάται από το τι ακριβώς υποστηρίζουμε.
Δεν είναι λίγα τα φαινόμενα "ωχαδερφισμού" που παρατηρούνται κατά καιρούς...

Τη στιγμή που σταματήσαμε να ενδιαφερόμαστε για το περιβάλλον μας και ενδιαφερόμαστε μόνο για την τσέπη μας, διαλέξαμε και την πολιτική...Το έλλειμμα υπάρχει και πρέπει ως πρόβλημα να λυθεί...Λύση δεν είναι η διαιώνισή του προβλήματος για τους επόμενους.
Με αυτό το τρόπο ούτε η Ελλάδα θα ορθοποδήσει ποτέ αλλά ούτε εμείς θα αλλάξουμε νοοτροπία και το πιο σημαντικό είναι ότι υποθηκεύουμε το μέλλον των παιδιών μας...

Όλα καταλήγουν λοιπόν στο περιβόητο "πολιτικό κόστος" της όποιας κυβέρνησης.
Προσωπικά, προτιμώ μια κυβέρνηση που "πέφτει" έχοντας κάνει δουλειά παρά μια κυβέρνηση που με "βολεύει" δέσμια του πολιτικού κόστους των αποφάσεών της.

Η κυβέρνηση η οποία θα λύσει το πρόβλημα μάλλον θα είναι κυβέρνηση τετραετίας (αν όχι λιγότερο)...
Καμμία μαθηματικοποίηση δεν θα παράγει λύση. Το πρόβλημα είναι καθαρά κοινωνικό δείχνοντας ότι η οικονομική είναι μια επιστήμη κοινωνική.

Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2009

Ένα ενδιαφέρον και επίκαιρο άρθρο

ΕΛΛΑΔΑ-ΤΟΥΡΚΙΑ: O ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΣΤΟΝ ΚΑΘΟΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΙΣΧΥΟΣ.

Η πρόσφατη οικονομική κρίση και η ταχύτατη εξάπλωσή της άλλαξε τα δεδομένα και δημιούργησε νέους συσχετισμούς δυνάμεων σε παγκόσμια κλίμακα. Ως συνέπεια αυτών των αλλαγών μεταβλήθηκε και η σχετική θέση των κρατών στην διεθνή ιεραρχία της ισχύος.Η ισχύς είναι εκείνος ο παράγοντας που καταδεικνύει την θέση ενός κράτους μέσα στο διεθνές σύστημα. Μπορεί να εξαρτάται από διάφορους παράγοντες όπως είναι το ΑΕΠ, η στρατιωτική δύναμη, οι συμμαχίες, ο πληθυσμός, η τεχνολογία και πολλά ακόμη. Ας επικεντρωθούμε όμως στους δύο κρισιμότερους που είναι η οικονομία και η αμυντική ικανότητα. Στο παρόν κείμενο θα επιχειρήσουμε να αναλύσουμε την σημασία των δύο αυτών παραγόντων στον καθορισμό της ισχύος της Ελλάδος και της Τουρκίας.

Όπως είναι γνωστό η σχέση της άμυνας με την οικονομία είναι άρρηκτη. Πρόκειται για μία σχέση αμφίδρομη. Η οικονομία εξαρτάται από την άμυνα και η άμυνα εξαρτάται από την οικονομία. Οι δύο αυτές έννοιες αποτελούν κύριες ,όχι όμως και τις μοναδικές, συνιστώσες της συνολικής ισχύος μίας χώρας. Η συνολική δύναμη είναι το άθροισμα του πλούτου και της δύναμης. Πιο απλοποιημένα ο πλούτος ταυτίζεται με την οικονομική ανάπτυξη και η δύναμη με την στρατιωτική ικανότητα μίας χώρας. Αδιαμφισβήτητα οι δύο αυτοί παράγοντες, πλούτος και δύναμη ή απλούστερα οικονομική ανάπτυξη και στρατιωτική ικανότητα συγκαθορίζουν τον ρόλο ενός κράτους στο παγκόσμιο σύστημα και κυρίως, αν πρόκειται για μικρή χώρα, στο περιφερειακό σύστημα που ανήκει. Συνεπώς δεν αρκεί για μία χώρα να έχει ισχυρές ένοπλες δυνάμεις. Οφείλει, μεταξύ άλλων, αν θέλει να καταστεί σημαντικός παίκτης στο σύστημα των διεθνών σχέσεων να διαθέτει ισχυρή οικονομία.

Πριν προχωρήσουμε όμως στην ανάλυση του ρόλου άμυνας και οικονομίας στην σχέση Ελλάδας και Τουρκίας, κρίνεται απαραίτητο να εξετάσουμε πως αλληλεπιδρά άμυνα και οικονομία. Ισχυρή οικονομία σημαίνει την δυνατότητα για μεγαλύτερες δαπάνες για εξοπλισμούς. Σημαίνει τη δυνατότητα για αγορά σύγχρονων αμυντικών συστημάτων, υιοθέτηση εξελιγμένης στρατιωτικής τεχνολογίας και αν πρόκειται για οικονομικά εύρωστη χώρα συνεπάγεται την δημιουργία ισχυρής αμυντικής βιομηχανίας. Είναι λοιπόν προφανές το πώς η οικονομική ανάπτυξη επιδρά θετικά στην αμυντική θωράκιση ενός κράτους. Αυτό που δεν είναι τόσο εμφανές (και συνήθως τα μη εμφανή έχουν τη μεγαλύτερη σημασία) είναι το πώς οι στρατιωτικοί εξοπλισμοί βοηθούν την οικονομική ανάπτυξη μίας χώρας. Αυτό μπορεί να συμβεί με δύο τρόπους, με την ανάπτυξη ισχυρής αμυντικής βιομηχανίας και με την στρατιωτική υποστήριξη, άρα και διασφάλιση, των οικονομικών και όχι μόνο συμφερόντων μίας χώρας στο εξωτερικό.

Αναφορικά με την αμυντική βιομηχανία είναι σαφές ότι βοηθάει άμεσα την οικονομική ανάπτυξη αφού δημιουργεί θέσεις εργασίας, τεχνολογία που διαχέεται και σε πολιτικές εφαρμογές, εξαγωγές στο εξωτερικό και πολλές άλλες θετικές πολλαπλασιαστικές διαδικασίες στην οικονομία. Φυσικά τα παραπάνω οφέλη των αμυντικών δαπανών υφίστανται όταν υπάρχει ισχυρή εγχώρια αμυντική βιομηχανία. Η ανυπαρξία εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας δεν εκμηδενίζει βέβαια, αλλά σαφώς μειώνει αισθητά τις θετικές επιρροές των στρατιωτικών δαπανών στην αναπτυξιακή διαδικασία. Ο δεύτερος τρόπος με τον οποίο οι στρατιωτικοί εξοπλισμοί βοηθούν την οικονομική ανάπτυξη ενός κράτους έχει να κάνει με την προστασία των επενδύσεων της στο εξωτερικό, την διασφάλιση προς όφελος της πρώτων υλών στο έδαφος ξένων κρατών αλλά και την επιβολή της πολιτικής της θέλησης. Στο νέο διεθνές περιβάλλον μετά την 11η Σεπτεμβρίου και αν γυρίσουμε λίγο παλαιότερα μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, άνοιξε ο δρόμος για πολλές στρατιωτικές επεμβάσεις που είχαν ως κύριο στόχο την προστασία οικονομικών συμφερόντων μίας χώρας στο έδαφος μίας άλλης. (π.χ. Η.Π.Α. και τα συμφέροντα τους για πετρέλαιο στο έδαφος του Ιράκ). Άρα λοιπόν η στρατιωτική δύναμη διασφαλίζοντας τα συμφέροντα των εθνικών επιχειρήσεων στο εξωτερικό βοηθά στην οικονομική ανάπτυξη.

Πώς όμως όλα αυτά μεταφράζονται στην σχέση ισχύος Ελλάδας-Τουρκίας; Τονίσαμε στην αρχή ότι η ισχύς είναι μεταξύ άλλων συνάρτηση δύο παραγόντων, της οικονομίας και της αμυντικής ικανότητας μίας χώρας. Ας αναφερθούμε αρχικά στην αμυντική ικανότητα. Η Ελλάδα και η Τουρκία αποτελούν τους κυριότερους παίχτες στην περιοχή στον στρατιωτικό τομέα μαζί με το Ισραήλ. Ένα μεγάλο μέρος του ΑΕΠ της χώρας μας και της γείτονος χώρας δαπανάται στην άμυνα.Αυτό έχει ως συνέπεια την κατακόρυφη άνοδο της εξοπλιστικής δύναμης των δύο κρατών. Μπορούμε να μιλήσουμε για ένα ανταγωνισμό εξοπλισμών μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας. Μετά την κρίση στα Ίμια η Ελλάδα προέβει σε αγορές αρκετών νέων συστημάτων τα οποία κρίθηκαν αναγκαία για να υπάρξει εξισορρόπηση ανάμεσα στις δυνάμεις των δύο χωρών. Από τη άλλη πλευρά και η Τουρκία συνεχίζει το μακροχρόνιο εξοπλιστικό της πρόγραμμα. Βέβαια η οικονομική κρίση που πλήττει την γειτονική χώρα την ανάγκασε σε περικοπές του αμυντικού της προυπολογισμού όπως άλλωστε το ίδιο συνέβει και στην χώρα μας. (στην περίπτωση της Ελλάδας μπορεί να γίνει λόγος για μία συνειδητή επιλογή μείωσης των στρατιωτικών δαπανών που δεν υπαγορεύτηκε μόνο από την τρέχουσα οικονομική κρίση αλλά και από την πεποίθηση ότι η χώρα μας ως ενεργό μέλος της ΕΕ και άλλων διεθνών οργανισμών αλλά και στο πλαίσιο της διαφαινόμενης συμμόρφωσης της Τουρκίας στο Διεθνές Δίκαιο ώστε να εκπλήρωσει τα κριτήρια ένταξης, μπορεί να εξασφαλίσει τα συμφέροντα της με λιγότερες δαπάνες για εξοπλισμούς). Περικοπές που όμως είναι για την Τουρκία βραχυχρόνιου χαρακτήρα και όλα δείχνουν πως όταν ξεπεράσει την κρίση οι δαπάνες θα επανέλθουν στα αρχικά τους επίπεδα. Εκτός βέβαια και αν η ευρωπαική προοπτική της χώρας την εξαναγκάσει να προβεί και σε νέες περικοπές μακροχρόνιου και συνεπώς μονιμότερου χαρακτήρα. Ο παραπάνω εξοπλιστικός ανταγωνισμός έχει οδηγήσει την Τουρκία στο να κατέχει ποσοτικά την υπεροχή. Όμως σε ποιότητα οπλικών συστημάτων οι δύο χώρες είναι στο ίδιο επίπεδο με μία τάση της Ελλάδας να επιδιώκει (και να έχει αποκτήσει; ) την ποιοτική υπεροχή έναντι του αντιπάλου.

Η ποσοτική υπεροχή της Τουρκίας δεν σημαίνει ότι σε μία ενδεχόμενη επίθεση της θα κέρδιζε ένα πόλεμο. Ούτε καν σημαίνει ότι η Τουρκία στηριζόμενη στην ποσοτική της υπεροχή θα ξεκίναγε ένα πόλεμο. Το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει, η Ελλάδα αποτρέπει την Τουρκία. Τί σημαίνει όμως η έννοια <<αποτρέπω>> στην στρατηγική σκέψη; Μία χώρα Α αποτρέπει μία χώρα Β όταν η Β δεν επιτίθεται στην Α διότι γνωρίζει ότι μία ενδεχόμενη επίθεση της θα προκαλέσει ισχυρό ανταποδοτικό χτύπημα από τη Α που η Β δεν είναι διατεθιμένη να δεχτεί το κόστος του. Άρα μία χώρα δεν αρκεί να είναι απλά ισχυρότερη στρατιωτικά από μία άλλη για να αποφασίσει να επιτεθεί. Πρέπει να είναι σίγουρη ότι η χώρα στην οποία θα επιτεθεί δεν θα έχει την ικανότητα να της απαντήσει με ένα εξίσου ισχυρό χτύπημα. Πρέπει πρώτα από όλα ο επιτιθέμενος να καθορίσει το κόστος που θα του επιφέρει το ανταποδοτικό χτύπημα της άλλης χώρας και το αν είναι διατεθιμένος να το δεχτεί. Έστω ότι η Τουρκία εξετάζει το ενδεχόμενο να επιτεθεί στην Ελλάδα. Αν η Ελλάδα έχει, έστω και με λιγότερες αριθμητικά στρατιωτικές δυνάμεις, την ικανότητα να επιφέρει ένα πλήγμα με ισχυρό κόστος στην Τουρκία ( πχ καταστροφή καίριων βιομηχανικών μονάδων, διακοπή των ενταξιακών διαπραγματεύσεων κλπ) τότε αυτομάτως αποτρέπει την γείτονα χώρα από το να επιτεθεί. Μπορεί η Τουρκία να αντέξει το οικονομικό και πολιτικό κόστος ενός πολέμου με την Ελλάδα; Προφανώς όχι. Όλα τα δεδομένα δείχνουν ότι η Ελλάδα αποτρέπει την Τουρκία αποτελεσματικά. Ας αναλογιστεί κανείς ότι <<η ΕΣΣΔ απέτρεπε κατά την κρίση των πυραύλων της Κούβας το 1962 τις ΗΠΑ από το να τις επιτεθούν ενώ είχε μόλις τριακόσιους διηπειρωτικούς πυραύλους ενώ οι ΗΠΑ πέντε χιλιάδες.>>,δήλωση του τότε υπουργού άμυνας των ΗΠΑ Μακναμάρα. Συνεπώς η αριθμητική κατωτερότητα δεν συνεπάγεται απαραίτητα έλλειψη στρατιωτικής <<ισοτιμίας>> ή αποτροπής. Τονίζουμε εδώ ότι η πυρηνική ισοτιμία ανάμεσα σε ΕΣΣΔ και ΗΠΑ έχει τις δικές της πτυχές και δεν είναι πάντα ωφέλιμη και επιστημονικά ορθή μία μεταφορά των συμπερασμάτων της αμερικανοσοβιετικής διένεξης στην σχέση Ελλάδας-Τουρκίας. Απλά προσπάθησα με το παράδειγμα των διηπειρωτικών πυραύλων να δώσω παραστατικά την έννοια της αποτροπής και την μερική της ανεξαρτησία από την ποσοτική της διάσταση.Οποιαδήποτε άλλη ταύτιση πυρηνικής με συμβατική ισοτιμία ή αποτροπή πιθανώς να οδηγήσει σε λανθασμένα συμπεράσματα.

Η Ελλάδα είναι μέλος της ΕΕ, της ευρωζώνης και παράλληλα θεωρείται πλέον μία ανεπτυγμένη χώρα. Μπορεί ανάμεσα στις χώρες της ΕΕ να κατέχει τις τελευταίες θέσεις όμως ας αναλογιστούμε ότι πρόκειται για τις δεκαπέντε ισχυρότερες χώρες της Ευρώπης ανάμεσα στις οποίες παγκόσμιες βιομηχανικές δυνάμεις όπως η Γερμανία (3η στον κόσμο οικονομία), το Ηνωμένο Βασίλειο (4η στον κόσμο οικονομία), η Γαλλία, η Ιταλία και άλλες. Παράλληλα πρωταγωνιστεί στο περιφερειακό υποσύστημα των Βαλκανίων και της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Οι ελληνικές επενδύσεις στα Βαλκάνια είναι αξιοσημείωτες και αυξάνουν τόσο σε ποσότητα όσο και σε ποιότητα. Ο πληθωρισμός στη χώρα μας είναι χαμηλός ενώ η ανάπτυξη, πρίν την παρούσα οικονομική κρίση, ήταν ιδιαίτερα υψηλή, πάνω από το μέσο όρο της ΕΕ-15. Το κύρος της Ελλάδας στο διεθνές περιβάλλον αναβαθμίστηκε με την διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, την συμμετοχή σε Διεθνείς οργανισμούς όπως η Επιτροπή για την Αναπτυξιακή Βοήθεια, την συνέπεια της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και με την γενικά σταθερά ανοδική πορεία της ελληνικής οικονομίας την τελευταία δεκαετία.

Από την άλλη μεριά η Τουρκία βρίσκεται αρκετά πίσω στον οικονομικό τομέα. Μπορεί να κατάφερε να εισέλθει σε μία ορθολογικότερη πορεία, σε σχέση με το παρελθόν, όμως έχει ακόμη πολύ δρόμο να διανύσει μέχρι να φτάσει σε ικανοποιητικό επίπεδο. Υψηλός πληθωρισμός και διαρθρωτικά προβλήματα στην οικονομία δεν συνιστούν ιδιαίτερα ενθαρρυντικά στοιχεία για μία χώρα που επιθυμεί να γίνει μέλος στην ΕΕ. Βέβαια κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αμφισβητήσει τα βήματα προόδου σε σχέση με το παρελθόν, ωστόσο οφείλουμε να τονίσουμε ότι μένουν ακόμα πολλά να γίνουν. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ το 2006 ανέρχεται σε 9.240 $ (σε Μονάδες Αγοραστικής Δύναμης) ενώ της Ελλάδας σε 25.890 $ (σε Μονάδες Αγοραστικής Δύναμης). Μία χώρα με 7πλάσιο πληθυσμό σε σχέση με την Ελλάδα, 76 εκατ. Έναντι 11 εκ, έχει ΑΕΠ μόλις 2,4 φορές υψηλότερο, 284 δις για την Ελλάδα έναντι μόλις 695 δις για την Τουρκία (σε ΜΑΔ για την ίδια περίοδο αναφοράς). Τί δείχνουν όλα αυτά; Ότι σε όρους οικονομικής ανάπτυξης και ευημερίας η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά από την Τουρκία.

Παρατηρήσαμε εν συντομία την κατάσταση στην άμυνα και την οικονομία των δύο χωρών. Στον τομέα της άμυνας καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι η Ελλάδα αποτρέπει την Τουρκία με την υφιστάμενη δομή στρατιωτικών εξοπλισμών. Στον τομέα της οικονομίας η Ελλάδα είναι πολύ περισσότερο ανεπτυγμένη από την Τουρκία. Με δεδομένο ότι η ισχύς είναι το άθροισμα πλούτου και δύναμης, ή αλλιώς οικονομίας και στρατιωτικής δύναμης συμπεραίνουμε ότι η χώρα μας είναι ισχυρότερη από την γειτονική, με βάση πάντα αυτούς τους δύο προσδιοριστικούς παράγοντες της ισχύος. Προς αυτό το συμπέρασμα συνεπικουρούν και άλλοι παράγοντες όπως η πολιτική αστάθεια στο εσωτερικό της Τουρκίας, η σύγκρουση συμφερόντων για το ενδεχόμενο ίδρυσης κουρδικού κράτους, η εσωτερική διαμάχη ανάμεσα σε ισλαμιστές και κεμαλικούς.

Μπορεί η Τουρκία να θεωρείται και πράγματι να είναι ένας από τους ισχυρότερους μαζί με την Ελλάδα παράγοντες των Βαλκανίων, όμως θα πρέπει να λαμβάνουμε υπόψιν και τα εσωτερικά διαρθρωτικά της προβλήματα πριν βγάλουμε συμπεράσματα για την πραγματική της ισχύ.

Αυτό που θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας είναι ότι δεν πρέπει να επιδοθούμε σε ένα ξέφρενο ανταγωνισμό εξοπλισμών με την Τουρκία χωρίς να υπολογίζουμε τις οικονομικές συνέπειες όταν μάλιστα βρισκόμαστε εν μέσω οικονομικής ύφεσης. Από την άλλη δεν είναι ορθό να ενδιαφερόμαστε μόνο για την οικονομία παραμελώντας την άμυνα γεγονός που μας υπενθυμίζει η στρατιωτική τουρκική δραστηριότητα των τελευταίων μηνών. Χωρίς ισχυρή οικονομία μειώνεται η ικανότητα μας να εξοπλιστούμε αμυντικά και χωρίς άμυνα δεν θα μπορέσουμε ποτέ να έχουμε ισχυρή οικονομία. Η οικονομική ανάπτυξη παράγει άμυνα και η άμυνα παράγει οικονομική ανάπτυξη.Πρέπει να ενσωματώσουμε τις δαπάνες για την άμυνα σε ένα πλαίσιο που θα τις καθιστά ωφέλιμες για την ανάπτυξη της χώρας και στην συνέχεια να εκμεταλλευτούμε την οικονομική ανάπτυξη για να γίνουμε ακόμη πιο ισχυροί αμυντικά. Αυτή είναι η πρόκληση όσο αφορά τη σχέση οικονομίας και άμυνας για την Ελλάδα.



Π. Παλαιός

«Βάψτε τις στέγες σας λευκές»

Από naftemporiki.gr

Αυτή είναι η συμβουλή του υπουργού Ενέργειας των ΗΠΑ και νομπελίστα φυσικού Στίβεν Τσου, η οποία βρίσκει ολοένα μεγαλύτερη απήχηση στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς οι «ψυχρές σκεπές» αντανακλούν –όπως όλα τα λευκά αντικείμενα– τη θερμότητα, εμποδίζοντας την υπερθέρμανση του πλανήτη.

Σύμφωνα με έρευνες, οι λευκές οροφές περιορίζουν το κόστος κλιματικού των κατοικιών τουλάχιστον κατά 20%, γεγονός που σημαίνει μικρότερες εκπομπές CO2 λόγω της χαμηλότερης κατανάλωσης ενέργειας.

Οι «ψυχρές» οροφές ωφελούν και άμεσα την τσέπη των ιδιοκτητών, καθώς η κατασκευή τους κοστίζει 15% λιγότερο σε σχέση με τις μαύρες λόγω την υλικών που χρησιμοποιούνται, ενώ μείωση παρατηρείται και στους λογαριασμούς ρεύματος.

Σύμφωνα με τον επιστήμονα Αρτ Ρόζενφελντ, μέλος της Επιτροπής Ενέργειας της Καλιφόρνιας, εάν όλοι έβαφαν τις σκεπές τους λευκές στα επόμενα 20 χρόνια, οι εκπομπές CO2 που εκπέμπονται στην ατμόσφαιρα θα περιορίζονταν κατά 24 εκατ. μετρικούς τόνους. Αυτή είναι η ποσότητα των ρύπων που εκπέμπει ολόκληρος ο πλανήτης σε ένα χρόνο.

Ήδη στην Καλιφόρνια, τη Φλόριντα και τη Τζόρτζια έχουν υιοθετηθεί διατάξεις ως προς την κατασκευή κτηρίων, οι οποίες ενθαρρύνουν τη δημιουργία λευκών οροφών στα εμπορικά κτήρια.

Πηγή: The New York Times


migkonomics:

Τελικά οι Έλληνες πρωτοστατούν και εκεί...Μια βόλτα από τα νησιά θα τους πείσει όλους...Μήπως τελικά μας κλέβουν ιδέες?

Ανατροφοδοτούμενη κρίση...Πως τα φέρνει η ζωή...

Προ μηνών, έτυχε να συναντήσω κατ' ιδίαν έναν καθηγητή οικονομικών σε ένα από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια της Ελλάδας για προσωπικούς λόγους. Η συζήτηση προχώρησε στη κρίση, η οποία εκείνη την περίοδο ήταν προ των πυλών...

Είχα ακούσει λίγες μέρες πριν συνέντευξή του στον τηλεοπτικό ΣΚΑΙ όπου του ζητούσαν την επιστημονική γνώμη του για την κρίση...

Προσωπικά δεν συμφωνούσα σε πολλά σημεία αλλά παρατήρησα ότι ήταν πολύ προσεκτικός στις τοποθετήσεις του. Όντας επαγγελματίας και ενώ βιώνω και εγώ προσωπικά τη κρίση ακόμα και εκείνη την περίοδο υποστήριξα πως δεν θα έπρεπε να ήταν τόσο καθησυχαστικός στις δηλώσεις του...

Υποστήριξε τις απόψεις του ως εξής:

"Φαντάσου να ξεσπούσε μια πανδημία, ένα μικρόβιο για το οποίο δεν υπήρχε άμεση λύση. Θα έβγαινες ποτέ στα κανάλια να διατυμπάνιζες ότι το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού θα..πέθαινε? θα επικρατούσε πανικός και αυτοί που θα γλύτωναν από το μικρόβιο θα την πατούσαν από τον πανικό...Κάπως έτσι είναι και στην οικονομία. Όταν ζητούν την επιστημονική σου άποψη πρέπει να αποφεύγεις να καταστροφολογείς διότι...θα επαληθευτεί η καταστροφολογία σου...Θέλει πολύ προσεκτικές τοποθετήσεις αλλά όχι ψέματα.¨"

Να λοιπόν που μερικούς μήνες μετά βγαίνει αληθινός τόσο για το οικονομικό μέρος της τοποθέτησής του όσο και ...προφήτης για το βιολογικό μέρος....

Μήπως πρέπει επιτέλους να συνδεθεί η επιστημονική κοινότητα με την πολιτική? είναι δυνατόν ο οποιοσδήποτε πολιτικός να θεωρείται περισσότερο σχετικός από αυτό που έχει φάει ατελείωτες ώρες σε μελέτη και έρευνα?...Εν τέλει, ο εν λόγω καθηγητής, αν και επιστήμονας, χειρίστηκε το πρόβλημα πιο... πολιτικά από τους πολιτικούς, χωρίς να μπει σε διαδικασία να πει ψέματα για να αποφύγει την δύσκολη ερώτηση...

Ν. Σύμπουρα: Παραμένει ασφαλής επένδυση το real estate

"Σημαντικές ευκαιρίες και επενδυτικές επιλογές εξακολουθεί να παρουσιάζει η ελληνική κτηματαγορά παρά την κρίση που διέρχεται. Όπως αναφέρει στο Capital.gr η διευθύνουσα σύμβουλος της Cushman & Wakefield Αθήνας, κα Νίκη Σύμπουρα, η υποχώρηση των τιμών των ακινήτων επιτρέπει στον επενδυτή να τοποθετηθεί στην αγορά ακινήτων, πλην με την απαιτούμενη προσοχή καθώς η αγορά διέρχεται φάση μεταβλητότητας. Η επικεφαλής της εταιρείας συμβούλων ακίνητης περιουσίας τονίζει πως το ελληνικό real estate ακόμη δεν έχει καταφέρει να προσελκύσει σημαντικές ξένες επενδύσεις και σημειώνει πως το ακίνητο εξακολουθεί να παραμένει μία από τις ασφαλέστερες επενδυτικές επιλογές."

migkonomics:

Ένας από τους κλάδους ο οποίος συμβάλλει σημαντικά στο ΑΕΠ της χώρας είναι ο κλάδος των ακινήτων. Ο εν λόγω κλάδος τα τελευταία χρόνια αναπτύχθηκε πέραν των δυνατοτήτων του. Στην υπερπροσφορά σε πάσης φύσεως ακίνητα συμβάλλει και η υπερτιμολόγηση ανά τμ που παρουσιάζεται σε πολλά μέρη της χώρας. Μάλιστα, ο κλάδος ήταν τόσο προσοδοφόρος τα προηγούμενα χρόνια που άνθρωποι οι οποίοι δεν είχαν καμία σχέση με τις κατασκευές σύστηναν κατασκευαστικές κοινοπραξίες έτσι ώστε να σηκώνουν πολυκατοικίες και να πωλούν διαμερίσματα. Τα παραδείγματα είναι τραγελαφικά...Σουβλατζίδες, κοσμηματοπώλες και πάσης φύσεως επαγγελματίες ξαφνικά έγιναν κατασκευαστές. Οι πολυκατοικίες φύτρωναν παντού και τα ελάχιστα οικόπεδα που είχαν απομείνει εξαφανίστηκαν. Αν αυτό το γεγονός συνδυαστεί και με την άναρχη και πολλές φορές αντιαισθητική δόμηση, τότε καταλήγουμε σε ένα εκρηκτικό κοκτέιλ...

Το ζήτημα είναι ότι δεν υπάρχει μέτρο.
Στην Ελλάδα, δεν υπάρχει κανένας επίσημος φορέας που να παράγει στατιστικά στοιχεία για τα ακίνητα (στην μεγάλη Βρετανία επί παραδείγματι υπάρχει η IPD). Αντ' αυτού, διάφοροι μεσίτες μάλλον εκφράζοντας τη γνώμη τους και όχι την πραγματική αγορά (και πως θα μπορούσαν άλλωστε αφού δεν υπάρχουν στοιχεία), ανεβοκατέβαζαν τιμές βάσει των ποσοστών κέρδους και ρύθμιζαν κατά το δοκούν μια ήδη στρεβλωμένη αγορά. Δεν είναι τυχαίο ότι οι τιμές δεν πέφτουν παρά τα όσα διατυμπανίζονται κατά καιρούς στα ΜΜΕ.

Πώς λοιπόν μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι πέφτουν ή ανεβαίνουν οι τιμές της αγοράς χωρίς να βασίζεται σε επίσημα στατιστικά στοιχεία?
Εμπειρικά μήπως? Με ανεπίσημη έρευνα αγοράς?

Είναι δεδομένο ότι η αγορά των ακινήτων παρουσίαζε φούσκα.
Η λογική λέει πως η φούσκα δεν έχει σπάσει ακόμα. Με άλλα λόγια, η φούσκα σπάει όταν κατρακυλήσουν οι τιμές και όχι όταν μένουν απούλητα ακίνητα η κατασκευή των οποίων δεν δικαιολογούσε την ζήτηση. Φυσικό επόμενο είναι να μην πουληθούν και όχι απόρροια της χρηματοπιστωτικής κρίσης.


Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2009

Η Ελλάδα που θέλουμε βρίσκεται...στο εξωτερικό!

"Η διδακτορική διατριβή του Δασκαλάκη απέσπασε το πρώτο βραβείο από την διεθνή Ενωση Επιστημόνων Πληροφορικής. Ο 28χρονος επιστήμονας στη διατριβή του έλυσε τον γρίφο του νομπελίστα μαθηματικού Τζον Νας, στο πεδίο της θεωρίας παιγνίων. Δεν είναι τυχαίο: ο Δασκαλάκης αποφοίτησε με άριστα από το Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Συνέχισε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ, και ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή με τον Χρ. Παπαδημητρίου και τώρα στο ΜΙΤ...."



www.kathimerini.gr

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_15/07/2009_322168

Πετραλιά: Δεν υφίσταται θέμα δανεισμού του ΙΚΑ ή του ΟΑΕΕ

migkonomics:

Είναι δεδομένο ότι το ταμείο δεν είναι εύρωστο...Επίσης δεδομένο είναι ότι πολλά ταμεία αντιμετωπίζουν προβλήματα. Αν δεν δανειστούν από μόνα τους τότε σίγουρα θα δανειστεί το κράτος για να τα χρηματοδοτήσει. Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο καταλήγουμε πάλι σε δανεισμό. Δηλαδή, το ΙΚΑ δεν θεωρείται δημόσιος οργανισμός? Τότε τι σημασία έχει ποιός θα δανειστεί?


Το αποτέλεσμα θα είναι δεδομένο όποιος και αν δανειστεί: Υπερχρέωση.

Παπαδήμος: Η ΕΚΤ έχει στη "φαρέτρα" της μέτρα για απόσυρση ρευστότητας

Μέτρα για την απόσυρση της ρευστότητας κρατά στο “οπλοστάσιό” της η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, τα οποία ωστόσο δεν σχεδιάζει να εφαρμόσει στο άμεσο μέλλον, ανέφερε στην εφημερίδα Handelsblatt ο κ. Λουκάς Παπαδήμος, αντιπρόεδρος της ΕΚΤ.

Αναφορικά με την “στρατηγική εξόδου” ο κ. Παπαδήμος ανέφερε ότι “τα μη συμβατικά μέτρα που επιστρατεύτηκαν με στόχο την παροχή ρευστότητας στο τραπεζικό σύστημα αλλά και συνολικά στην οικονομία, εφαρμόστηκαν στη διατραπεζική αγορά χρήματος μέσω άμεσου δανεισμού προς τις τράπεζες έναντι επαρκών εγγυήσεων.

Και πρόσθεσε: “Ο τρόπος που έχουμε διοχετεύσει ρευστότητα στην οικονομία καθιστά σχετικά εύκολη, θεωρητικά τουλάχιστον, την απόσυρσή της. Αυτή μπορεί να επιτευχθεί με ποικίλους τρόπους και τη χρήση διαφορετικών μεθόδων. Θα μπορούσαμε, για παράδειγμα, σταδιακά να μην ανανεώνουμε πράξεις χρηματοδότησης, η διαφορετικά να τροποποιούσαμε τη διαδικασία και τους όρους παροχής ρευστότητας”.

www.capital.gr

Το βρήκαμε το δέντρο....το δάσος που είναι?

"Χωρίς τζίρο η προσπάθεια για τις 2.300"

από capital.gr

migkonomics:

Αλήθεια, από πότε η πραγματική οικονομία εξαρτάται από το χρηματιστήριο? Το αντίθετο πρέπει να συμβαίνει...Ατυχής τίτλος.